Light theme

Detroit: Become Human review
Exceptional
by berkeram

    Bu oyun hakkında çok fazla şey yazacağım , yazılmalı da . ama parça parça , hala oynamaktayım (Bitti).

    Ekstralardan kara filmini izledim. düşünüyor. düşününce başka birileri tarafından sökülmeye çalışıyor. ama o her şeye rağmen yaşamak istiyor, sökülmeye karşı koyuyor. ve acı çekiyor. tüm bu acıların sonucu, artık normal birisine dönüşüyor. tedavisi bitmiş, hizmete hazır halde. oyunu bitirmiş oluyorum, kendi aklımdan geçenleri biraz da felsefe katarak yazacağım. yazı boyunca spoiler olabilir. ayrıca ilk oynayışınızda kesinlikle başa dönmeden oynamanızı tavsiye ederim, daha derin bağ kurup, kararları daha ciddi ve kafa yorarak vermeye başlıyorsunuz. ve oynarken unutmayın, bu bizim geleceğimiz. hayatımda oynadığım en iyi oyunlardan bir tanesi, hatta bana göre oyundan ötesi. ayrıca hiçbir oyunda bu kadar iyi karar mekaniği görmedim, her vereceğiniz karar farklı yollara sizleri sürüklüyor ve bu farklılık laf olsun diye de değil, dolu dolu. ilk olarak oyunu bitirdiğimden beri aklımda dolanan ra9 meselesine değinmek istiyorum. androidlerin bu ra9'a adak adadığını, umut beklediğini, tapındığını görüyoruz. bu ra9 , biz olabilir miyiz ? umutları biziz , çünkü onları bizim vereceğimiz kararlar huzura sürükleyecek. veya karanlığa, tek umut bağlayabilecekleri kişi biziz aslında. veya kara olabilir, kara çünkü 2012 de ilk üretilen robotlardandı ve belki ilk sorgulayan. sorguladı ve zihninde bazı noktaları serbest bıraktı , o günden beridir de , robotlar huzurun sorgulamaktan başladığını anladı ? veya belki ra9 bu robotların seri üretiminde emeği geçen, ve ilk robot prototiplerinin zihninde kasıtlı olarak bu androidlerin sadece kölelik etmekten oluşan kod yapılarına ekstradan farklı düşünebilmelerini sağlayacak şeyler ekledi ? tıpkı insanlar gibi kişilikler ekledi , özgürlük hissini ekledi ? ama en sonunda biliyoruz ki, evrenin en zeki varlıkları da olsalar, sefil durumlarından kurtulabilmek için bir şeylere / birine inanmak zorundaydılar. iyi şartlarda yaşayabilmenin gerçekleşebileceği umudunu almalıydılar. bir başka felsefi boyut olan mantıktan doğan duygu meselesine gelmek istiyorum. oyunda bir şekilde duygulara sahip olabilmiş androidler, aykırı olarak adlandırılıyor. evet, bir makine şayet duyguya sahip olursa, aykırıdan başka ne olabilir ki ? duygular, mantığın çakışması sonucu ortaya çıkmaz mı ? binlerce yıldır yaşayan insanoğlu, her zaman bu çakışmalara sahipti. dünya o kadar mantıksız halde ki , mantık da bu durumla başa çıkabilmek için mantıksız şeyler yaratmış. duygular gibi, evrimimiz bu mantıksızlığa mantıksızlıkla - yani duygularla - cevap vermiş. kimse bu dediklerime karşı çıkmasın, milyarlarca gezegenden - şu an için - sadece birinde yaşam varken , bu küçük birde de düzen aramayın. tesadüf eseri ortaya çıkan zihin, gerçekten hoş bir başa çıkabilme yöntemi yaratmış. duygular mantıktan doğar dedim ( en zeki varlıkların bizim belki de yüzyıllardan sonra elde ettiğimiz şeye kısa sürede sahip olabilmeleri şaşıracak şey değilmiş doğrusu, öyle değil mi ? ). mantığın kısa cevapları. mantık her zaman kendisi için savaşır, mantık kendisinden başka bir şeyi düşünmez. o halde diyorsunuz, mantıkla duygular nasıl paralel ? bir düşünün, pek bir arabanın geçmediği yolda, bariyere ağır çarpmış bir araba görüyorsunuz, ve direksiyon başında çok yaralı bir kadın var. o esnada beyniniz şöyle düşünür : şu kazazadeye yardım et, yoksa diğer türlü aklım orada olacak, yardım etmediğimden yakınacağım, ve ben acı çekeceğim. neden mi yakınacağım, çünkü yüzyıllardır çoğunlukla birlikte yaşadım, birlikten güç doğar mantığı beynime kazındı, genden gene aktarıldı, bu artık benim kolay şekilde kendimi koruyabileceğim bir yöntem haline geldi, ben yardım edersem o da bana yardım edecektir , çünkü bu yüzyıllardır böyleydi ve bu şekilde evrimleştim - her ne kadar şu yüzyılda pek geçerli olmasa da , yardım etmeyenlerin kendisine saygısı yok, çünkü kendilerine evrime karşı gelerek acı çektiriyorlar, haberleri yok. - evrim yarattığına yetişemedi, insanlık son yüzyılda çok hızlı gelişti ve evrim bu açığı 300 yılda kapatamaz. gördüğünüz üzere , duygular mantığın hazır cevabı. makinenin nasıl duyguya sahip olabildiğini tartışanlara bir cevap olarak yazdım. turing testini 2038 yılında geçebileceğimizi sanmıyorum. bundan bir 50 yıl, yani 2070 yılında belki geçilebilir. markusu oynarken her zaman " barış istiyorsan savaşa hazırlan " mantığıyla hareket ettim. aslında ilk başlarda hep barışçıl mesaj verdim, ama bu insanoğlu, başkasını derisinin rengi sebebiyle öldürebilen, hatta altı üstü bir futbol maçı yüzünden bile öldürebilen, inandığı değerler için öldürebilen varlık. oyun boyunca çok büyük bir bilim-kurgu severi olarak androidlerin bölge ele geçirebileceği şekilde kararlar verdim, connor için de buna yönelik kararlar aldırdım, sanırım devrim için işbirliği yapabiliyormuşuz fakat ben direk görevden aldırdım. alice'nin android olduğunu öğrendiğim vakit gerçekten soğudum, ne gereği vardı onu da bilmiyorum, insan olarak kalsa çok daha etkileyici bir hikaye olurdu bana göre. soğumamın sebebini de tam bilemiyorum. itiraf etmeliyim herhalde robotların duygusal yaklaşabileceğini pek düşünmüyorum, düşünüyordum ta ki... aliceyi insan olarak bilirken karanın onun için yaptıklarını gördükçe, onun için söylediklerini gördükçe tamam diyorsun , bu androidler duygusal yaklaşır, insan gibidir. ama robot ile robotun ilişkisi olduğunu anlayınca... yani insan ilişkileri kötü gösterilince androidler ile insan arasında duvar varmış gibi algılıyor oyuncu. ta oyunun başında alice'in sahibinin hali, androidleri canavara dönüştüren - şu an içimden en ağır küfürler geçiyor ona karşı - dayı, müzakere yapamamız, bir tek şişman abla yardımcı oluyor. hele kara ile alice ve luther'in akıbetini görünce üzülüyorum - benim oynayışımda öldüler - . sen o kadar mücadele ver, o kadar tehlikelere göğüs ger, karşılığında geçeceğin son kapıya gel, oradan amelenin biri senin ölümüne sebep olsun. gerçi ben de çok risk alarak oynadım, en sonunda en büyük duvarda tosladım. keşke lutheri feda etseydim diyorum, pişman oldum. saat şu an 00:42, uyumam gereken saati yaklaşık 1 saat aştım. 23:30 civarında oyunu bitirdim ve o vakitten beri yazıyorum 1 saat 15 dakikadır. yazılmayı da hak ediyor. daha fazla şey de yazmak istiyorum ama uyumaya alıştığım saati aştım ve iyi düşünemiyorum. yazmaya tekrardan devam edeceğim.
«Blew my mind»

Other reviews31

Detroit: Become Human is all about story, and is a terrific visual novel.  The characterization of the three main characters is clever, and the visuals are strong.  Connor was the highlight.  Actual gameplay?  It was more like a series of quick time events when not choosing dialogue options.

It is worth multiple play throughs.
«Beaten more than once»
One of the most intresting games out there
«Just one more turn»
«Can’t stop playing»
Actually not a bad start to it. I just played until dawn and this one is so much better. The production value, and graphics, and gameplay is all much better and the early part of the story has actually been pretty good. 

There is a much greater sense in this game that you can make decisions that lead to different outcomes. I know this because I’ve fucked up already a couple times.

I enjoy looking at the world breakdown after each mission. That adds to the enjoyment for me.

Im guessing I’m 50- 70% through the game and the story is pretty good, but sometimes a bit clumsy, and often it’s too on the nose. I’ve also made more poor decisions resulting in character deaths that I did not plan. I guess that’s the point... but I’m left a bit upset at the same time. I want to be able to change some of my decisions or search for different ways to get better results.

Marcus’s story started off strong but has fizzled out. The writing seems worse too for some reason.

I’m often picking the less walked paths which is interesting. I’m playing the game to try to create the best story. I’m choosing how I think the androids should act given their role. 

I fucked connors story so I didn’t get to play for like the last three missions. It was a real piss off. I went full aggressive with Marcus so that might be partly why I kicked off the case. Because it became too big... but still. Anyways I’m replaying from where I think I fucked up.

Okay I tried again from where I thought I fucked up but I was wrong. My fucks up turned out to not be about the revolution getting to aggressive. I fucked up because I didn’t capture any deviants. So I couldn’t question them any further. Which is kind of bullshit because three of those were conscious choices I stand by. I chose to save hanks life instead of capture one deviant. I chose to let to deviants go because they were clearly in love. I chose to not kill the deviant for more information from the head honcho. Those are all legitimate choices. One time a failed a quick time and got hit by a bus, that’s on me. One time I think I was too aggressive in my questioning and the deviant killed me, that’s also be on me. I don’t feel like I played so poorly as Connor that I should have failed. Im sure there must have been other things I could have done but im no longer into it. It isn’t fun to replay these sections again. I’m now bored.

This game is the best choose your own adventure I’ve ever done. But unfortunately, that isn’t really that big of praise because i don’t play a lot because I usually don’t like them. It did have some exciting  moments, and some of the missions I was completely into, especially in the first half of the game. I’m not a fan of the ending I got though which leaves a sour taste.

Final Score: B+
Read more...
It has an awesome story, with excellent setting and characters that will make you feel inside the game. It's also funny to kill Connor.
«Blew my mind»
Very good game. Would recommend you to play it.
«Blew my mind»
«Liked before it became a hit»
Pretty great game like the route they were going for(androids trying to work together with humans so there wouldn't be a war if you chose right) and the development on Connor was honestly amazing hopefully this game gets a sequel. 11/10
«Can’t stop playing»
«Liked before it became a hit»
I wanted to make fun of it like I did with Indigo Prophecy and Heavy Rain (and I definitely did) but it's actually a lot better written and presented than David Cage's previous Interactive Dramas™. Markus' story is perfect for the proletariat stuck in dead-end jobs where the culture of the world has replaced the word slavery for service and, all of the sudden, it's fixed, right? Riiiight. The Android Lives Matter stuff is way too on-the-nose but it'll only bother you if you take it seriously. The others are just there, so that's cool. Is it perfect? Yes, if you are stoned since it makes the game intensely more fun. Otherwise, it's at the least better than Quantic's other works.
«Constantly dying and enjoy it»
«Underrated»
Detroit Become Human is set in a near future where androids is a fully-realized dream. The androids does everything the humans ask them to do, until suddenly, some of them begin to stand up for themselves. In the game, you play as 3 of these androids. During the game you'll constantly make choices for each of them, which will heavily influence the course of the story. The game continues no matter what, even if a main character dies. The main characters are all really likeable, and so is the story. A lot of the performances given by the voice actors are simply incredible! 

The game's main story is very reminiscent of history events like the black rights movement, which might feel a little cliche for some people, but I personally didn't have a problem with it.

Now, one of the biggest flaws of the game is that it's gameplay consists only of quick-time events and choice-making. It's pretty much an interactable movie. This is the reason why a lot of people doesn't like the game. I personally really liked it though, as I thought the main story was very compelling, but I felt it was a little woke that main characters could die as a result of you failing a quick-time event.

The graphics are also incredible, and the soundtrack is great as well.

Pros:
• Compelling main story
• Great performances
• Soundtrack and graphics

Cons:
• A lot of quick-time events
• Not a lot of gameplay

Overall score:
7/10: Great
Read more...
Detroit is a narrative driven David Cage joint that plays out exactly like we have come to expect a narrative driven David Cage joint would.  The controls fluctuate between sharply responsive and not really giving a damn what you pressed.  The story doesn’t escape these mood swings either. Peaking and dipping in quality so hard and so fast it would make a roller coaster blush.  Still with all these flaws I would say I had a moderately fun time in the Motor City. I would even go so far as to say I rather like the character Connor and would be curious to see what other sorts of outcomes I could achieve with him.  Tragically though an additional play through also means another rump around with Kara which I have below zero interest in. But that’s the beauty of Quantum Dreams games. I can run through going totally nuts on a additional play through which could prove entertaining even with robot mom.
2.5/5
I am a big fan of interactive fiction / adventure games and "Detroit: Become Human" has been my best experience so far. The game is perfectly crafted. The story is extremely interesting and engaging; the gameplay and choices have a huge impact; the graphics and acting are excellent. Everything works in David Cage's masterpiece.
After a first playthrough where I missed a lot of stuff and I managed to get horrible endings for all three characters, I inmediately started a new game and I achieved beautiful endings, witnessing branches that I never suspected. What a rewarding amazing experience. I highly recommend this game.
«Blew my mind»
«That ending!»
In 2010, Heavy Rain blew me away. I'd never had such a cinematic experience when playing a video game. I played the PS4 remaster in 2017 and dear lord it did not hold up. The bar for motion capture and vocal performance has been raised so high since then by the likes of The Last of Us, Red Dead Redemption, etc, that the half-assed performances of Heavy Rain have become retroactively terrible. Detroit: Become Human shows that Quantic Dream have come a long, long way since then.
this game is an art piece and a truly emotional experience. I felt for every character and had to weight every decision to make sure that they would end up being fine.
«That ending!»